Rozdział 1

1 WRZEŚNIA

  Gdy zadzwonił budzik, nie miałam NAJMNIEJSZEJ ochoty wstawać ponieważ wiedziałam co mnie czeka-kolejny rok w liceum. Brr. Aż mnie dreszcz przeszedł na myśl o nauce i testach.

 No ale cóż: Co zrobisz? Nic nie zrobisz.

Westchnęłam ale poszłam pod prysznic i zaczęłam myśleć. Gorąca woda pobudziła mój otępiały wtedy mózg do pracy więc to wykorzystałam. 

Ciekawe czy ktoś z klasy się zmienił? Znałam ich już 2 lata. Według mnie mogę nazwać już osoby z mojej klasy poprostu-przyjaciółmi. Może Matt wyprzystojniał? Albo Elizabeth schudła? Mówiłam jej przed wakacjami:ĆWICZ i nie jedź słodyczy. Ciekawe czy posłuchała.

 Gdy wyszłam z pod prysznica wzięłam kosmetyczkę i zrobiłam lekki make-up. Taki mi najbardziej pasował-nie rzucał się w oczy, ale mimo wszystko sprawiał że chłopcy się za mną lekko odwracali.

 Uczesałam się w piękny warkoczyk

I podeszłam do szafy. Na początku nie miałam BLADEGO pojęcia co założyć. W końcu to szkoła-nie można za bardzo się wystroić, ale trzeba jakoś wyglądać. 

W końcu zdecydowałam się na to:

Plus te buciki:

 (Czarne)

I wyglądałam genialnie. Sprawdziłam godzinę. Spoko! Jeszcze mam 2 godziny więc buty mogę zdjąć.

 Gdy zeszłam na dół wszyscy byli jeszcze w piżamach. Mama robiła jajecznicę a reszta towarzystwa oglądała telewizję.

-Cześć wszystkim!-powiedziałam

-Hej Emm-ziewnął mój mały brat, Jake.

-Wreszcie wstałaś! Leniuch z ciebie-żachnęła się moja 15-letnia kuzynka, Anne. Błagałam mamę żeby nie przyjeżdżała, ale ciocia Ellise i wujek Darius nie mieli z kim jej zostawić, a musieli wyjechać do Brazylii. Anne boi się samolotów, dlatego nie poleciała Jak ja jej nie cierpię! Gdy tylko u nas jest ciągle mi coś wytyka ( chodź jestem starsza!). Ja za to nigdy jej nie pożyczam kosmetyków ani ubrań. Niestety, tak działa ten nasz świat. . 

-I kto to mówi? Ty ciągle siedzisz w piżamie, a poza tym ja nie chcę mieć na rozpoczęciu roku takich worów pod oczami jak ty!-odparowałam.

Łatwo było mnie zdenerwować.

-Ej, dziewczyny spokojnie!-moja mama opanowała sytuację.

-Ale ciociu, Emma jak zwykle zaczęła!-Anne przy dorosłych zawsze udawała niewiniątko.

-Emma,zlituj się nad Ann. Masz już 18 lat a ona 15. Jesteś mądrzejsza!-dodała po cichu.-A głupszym się ustępuje! 

Roześmiałam się w głos. Mama jak zwykle miała rację.

Dalej normalnie jedliśmy śniadanie, jednak ja i ta wredna istota Anne trochę się denerwowałyśmy. W końcu to 1 września. Ale chyba ona miała gorzej-szła do 3 gimnazjum, bedzie pisać test gimnazjalny, a ja ( jak na razie ) mam luzik na bani. No może nie do końca, bo jeśli pani Wordensbrörch ( Niemka) będzie nam zadawać z fizy tyle ile zawsze to się chyba załamię psychicznie. Ale jak na razie myślałam optymistycznie.

Anne też była gotowa-ona ubrała taką sukienkę:

Też ładna choć wygląda trochę jak fartuszek. A gdy wszyscy się przebrali wpakowaliśmy się w samochód i mama podwiozła mnie i Anne do szkoły ( chodziła do gimnazjum obok mojego liceum, ulicę dalej), a potem pojechała z Jake'm do przedszkola.

-Odprowadzić cię?-zapytałam siostrę sioteczną.

-Odwal się. Mam już 15 lat, nie musisz być dla mnie niańką-Przyśpieszyła kroku i zniknęła za zakrętem.

Westchnęłam z rezygnacją i popchnęłam wielkie drzwi prowadzące do mojej szkoły.