Rozdział 3 ,, Chyba przyjaciele ratują siebie nawzajem przed upadkiem ze schodów?"

2 lata wcześniej nie śmiałabym odezwać się do Horana. A teraz proszę-on odwozi mnie do domu ( co sam zaproponował!) 

Przez chwilę jechaliśmy w niezręcznej ciszy, ale po chwili Niall włączył radio.

-A teraz proszę państwa Michael Buble* specjalnie dla Amy Skayes z Wolverhampton!- krzyczał spiker radiowy.

-O! Uwielbiam to!- krzyknął Niall, po czym podgłośnił radio na 90. Myślałam że padnę, tak uszy mnie rozbolały.

A po chwili usłyszałam śpiew Horana.

Zdziwiłam się jak czysto i ładnie to robił! Nawet moja znajoma która uczy się śpiewu od 6 lat tak nie śpiewała.

Gdy skończył popatrzył na mnie błyszczącymi oczami.

-Słuchaj.....Mogę wystąpić w Mam Talent?-wyparował po chwili.

-Eeeeeee... No czemu nie.....ale ze śpiewaniem jak rozumiem?-wydukałam.

-I z gitarą.

-Jak się nie wstydzisz.....

Dotarliśmy pod mój dom. Szybko wysiadłam i chciałam lecieć do domu gdy zobaczyłam w oknie wykrzywioną twarz Anne. Zobaczyła Nialla. Ha ha i kto tu jest fajniejszy?

Jednak pomyślałam że jeśli mam wybierać dzień z Niallem a dzień z głupią Anne, wybrałam to pierwsze.

-Ech....Słuchaj Niall......Zawieziesz mnie w okolice London Eye?-to mi pierwsze wpadło do głowy.

-Okej.....Ja też tam jadę. A co cię zmusiło do zmiany planów?

-Spotykam się z koleżanką-skłamałam. Bo co miałam powiedzieć?! Że wolę jego towarzystwo niż Anne?

Podróż nie trwała długo, ale nasza rozmowa się rozkręciła. O zainteresowaniach, rodzinie, planach.

-.......i przez to nie mam przyjaciół.-zakończył swoje opowiadanie Niall.

-Przez to że lubisz śpiewać i brałeś udział w jakimś muzycznym, szkolnym show?!

-No tak. A ty masz przyjaciół?

Zastanowiłam się. Mary to moja BFF. Elizabeth to dobra koleżanka. Katy i Joanna to znajome......Matt kolega......W sumie trochę mało.

-Koleguję się tylko z 5-ma osobami. Chyba że mogę zaliczyć ciebie to 6. 

-No pewnie. Chyba przyjaciele ratują siebie nawzajem przed upadkiem ze schodów?

Zahihotałam.

Wysiedliśmy. Parking był obok postoju autobusów gdzie były tak zwane ,, kocie łby" ( chodnik ) a ja miałam obcasy. Ups.

Stałam więc przy tym samochodzie udając że patrzę na niezwykle interesujący kamień.

-No co jest będziesz tu tak stać do jutra?-Niall też wysiadł.

-Eghm.-wskazałam na buty a później na chodnik.

-Hmmm. Czy przyjaciele pomagają sobie przechodzić przez chodnik?-uśmiechnął się, po czym wziął mnie za rękę i pomógł mi przejść. 

Jakie cudowne uczucie!

Gdy ulica się niestety skończyła, wciąż mnie nie puszczał.

 - No to gdzie ta twoja koleżanka?-zapytał.

-Niewiem-mruknęłam, ale wyjęłam telefon i udawałam że wystukuję numer.

-Halo? No cześć Fifly... Gdzie jesteś?....Co?! O nie! Ach.... Tak wybaczę ci.... No cóż wracaj prędko! Pa!-monolog z odpowiednimi przerwami i emocjami.

-Fifly? Nie mogłaś wymyślić czegoś lepszego?-Niall prychnął.

-O co ci chodzi?-zaczęłam powoli.

-Nie było słychać głosu w słuchawce, a pozatym nie umiesz kłamać. 

-No dobra, udawałam. Nie gniewaj się, ale wolę twoje towarzystwo niż mojej kuzynki Anne. Tylko nie chciałam ci tego mówić wprost...

-Ach-dramatycznie uniósł dłoń i zjechał na kolana-Wybaczyć czy NIE WYBACZYĆ? Oto jest....pytanie...

Trzepnęłam go

          ***************

Pomimo tego że byłam taka nieśmiała w stosunku do niego w 2 tygodnie już byliśmy dobrymi przyjaciółmi. A Mary ani Elizy ciągle nie było.....Zaczynałam się niepokoić.

* Niewiem jak się pisze jego nazwisko 😄